Er zijn momenten waarop je het voelt.

Een stilte van binnen.
Een rust die nergens vandaan lijkt te komen.
Alsof alles even op zijn plek valt.

Wellicht herken je het bij een ontmoeting met iemand bij wie je je onmiddellijk thuis voelt. Een gesprek dat dieper gaat dan woorden.

Een verbinding die blijft bestaan, zelfs wanneer de ander er niet is.

In zulke momenten raak je iets aan dat voorbij het gewone denken ligt.

Wellicht is dat wat we spiritueel bewustzijn noemen.

In mijn beleving bewegen we als mens tussen verschillende lagen van bewustzijn: het aardse bewustzijn, ook wel het ego genoemd, de ziel en het spirituele bewustzijn. Vaak wordt het ego gezien als iets dat overwonnen moet worden, maar wellicht is dat niet helemaal terecht.

Het ego is niet de vijand.
Het is simpelweg een instrument.

Het maakt het mogelijk om hier te zijn. Om te leven in een lichaam. Om ervaringen op te doen in deze wereld.

Maar het ego is niet de kapitein van het schip.

De ziel is de eerste stuurman.
Het spirituele bewustzijn is de kapitein.

En soms lijken we dat even vergeten.
Wellicht is dat ook de reden waarom het leven ons soms stilzet. Door verlies. Door verandering. Door momenten waarop alles wat we dachten te weten ineens wegvalt.

Het verlies van een geliefde.
Het einde van een relatie.
Het gevoel dat je nergens meer thuis lijkt te horen.

In die momenten kan het voelen alsof we verdwalen in onze eigen verhalen.

Maar ergens daarachter is er een andere plek.

Een plek van stilte.

Een bewustzijn dat kijkt, voelt en luistert, zonder volledig meegezogen te worden in wat er gebeurt. Het getuigenbewustzijn. De stille waarnemer in onszelf.

Vanuit die plek verandert iets.

Het verdriet verdwijnt niet.
De emoties blijven bestaan.

Maar ze worden niet langer onze identiteit.

Wellicht is dat de herinnering waar het leven ons steeds weer naartoe brengt.

Zoals een druppel onderdeel is van de oceaan, zo zijn wij onderdeel van een groter geheel. De druppel is niet gescheiden van de oceaan. Ze is er een uitdrukking van.

En wellicht geldt dat ook voor ons.

Wellicht hoeven we niets te worden.

Wellicht hoeven we ons alleen te herinneren wie we al zijn.